Het is rond 18 uur op een zowaar wat regenachtige zaterdag. Op Schoener staat een hekwerk dat de straat afsluit voor doorgaand verkeer. Wel een vriendelijk hek overigens, versierd met ballonnen.
Iets verderop, tegenover het speeltuintje, staat een partytent, die grotendeels een rij met lange tafels en bankjes overdekt. Aan die tafels zitten bewoners van Schoener te eten en te drinken; eromheen schuifelen anderen met bordjes op en neer naar de diverse barbecues die her en der staan.
Het is de tweede keer dat de buurt bijeenkomt. Vorig jaar was er al een borrel, al zal dat een zware borrel geweest zijn, aangezien men ook rept over erwtensoep.
Buurtcohesie
,,Dit jaar besloten we het groter te doen. De gemeente gaf elk huishouden een tegoed van vijf euro voor activiteiten als deze. Dat hebben we bij elkaar gelegd en aangevuld, zodat we dit konden organiseren’’’, legt Hans uit. Hij is een van de bewoners van het eerste uur. Veel van de eerste bewoners - de huizen werden in 1995 opgeleverd - wonen er nog. ,,Ik schat ongeveer dertig procent. Die contacten waren hecht. We startten hier immers samen.’’ Lachend pareert hij de omschrijving van de straat als de ’grachtengordel’ van Velserbroek. ,,Nou, dat valt wel mee, hoor. Maar er wonen doorgaans wel wat hoger opgeleiden hier.’’
Meerdere van de oudgedienden zagen toe hoe hun buurtje toch langzaamaan wat uiteen viel. ,,En we denken dat een avond als deze de saamhorigheid vergroot. Je raakt makkelijk met elkaar in gesprek, drempels worden lager. Je zag na de borrel vorig jaar dat mensen elkaar makkelijker aanspraken.’’ Buurtcohesie, noemt Hans dat.
Oppasoma’s
Dat bevestigen Adrie (78) en Anna (59), die hun tanden net in een stokje met saté zetten. Anna: ,,Je merkt het bijvoorbeeld op de buurtapp. Als iemand iets nodig heeft, is er altijd wel iemand bereid te helpen. Het helpt gewoon als je de gezichten bij de namen kent.’’ Adrie noemt de oppasoma’s bij de speeltuin. ,,Dat soort dingen regelen we samen met andere bewoners.’’
Dertigers Dennis en Sanne wonen het kortst in de straat. ,,Vorig jaar waren we ook bij de borrel. Dat heeft zeker geholpen om verbinding te vinden’’, vertelt Dennis. Sanne: ,,Het hielp om ons hier thuis te voelen.’’ Hun eenjarige zoon Nico is achter ze in de weer met een speelgoedbrandweerauto.
Jaarlijkse traditie
Ook Roland en Barbara zijn enthousiast. ,,Wij wonen hier nu drie jaar en hebben door de borrel vorig jaar leuke mensen leren kennen. We hopen dat dit een traditie wordt.’’ Hun drie kinderen Julia (15), Siem (14) en Emmelie (7) smullen van de barbecue, maar zijn iets minder enthousiast, zoals het tieners betaamt.
Hans heeft er wel oren naar om er een jaarlijkse traditie van te maken. ,,Ik word er helemaal blij van als ik dit zie. Alleen zou het dan wel mooi zijn als het elk jaar met toerbeurten door anderen wordt georganiseerd. Er gaat al met al best wat tijd in zitten.’’
Saté, braadworst en bier en frisdrank stillen gaandeweg de dorst en honger. Maar de praatjes onderling nemen alleen maar toe. Een man declareert tegen wat buren: ,,Toen heb ik dat eruit laten halen en er kunststof in laten zetten.’’ Zo leer je elkaar wel kennen natuurlijk.
